Ella’s huishouden

by

“Denk je er nog aan, Kees? Dat je vanavond op tijd thuis bent? We hebben de verjaardag  van Jaenet”. “Oja, goed dat je het zegt”, antwoordt Kees. “Ik was anders even bij Hans langs gegaan om te kijken naar zijn nieuwe aanwinsten, maar dat kan wel een andere keer”. Hans is een bevriende collega van Kees en ze gaan nog wel eens samen fietsen of een biertje drinken. Hans is een spoorweg emplacement aan het bouwen met HO-spoor. Hij is al wat ouder en begint langzaam aan zijn vroegere hobby weer op te bouwen: treintjes. Het is grappig als je die twee samen bezig ziet, alsof ze weer jongens zijn. Vol enthousiasme genieten ze er op los. Ella weet dat Kees ook graag zoiets wil…. Ze hebben het er al eens over gehad. Maar het is best een dure hobby. En de ruimte is er eigenlijk ook (nog)  niet. Als Fleur in de toekomst uit huis gaat, komt er een zolderkamer vrij. Maar dat duurt dus nog even… Om  toch een toekomstplan te hebben hiervoor, hebben Kees en Ella afgesproken dat ze proberen er alvast wat voor opzij te zetten op de spaarrekening. Af en toe wordt een extraatje zoals bijvoorbeeld het retourbedrag van de energieleverancier, op de spaarrekening gezet met als doel de treinen. Ze hebben nog jaren de tijd om te sparen.
“Oké, heeft-ie weer nieuwe treinen gekocht”?  “Ja, een diesel, via marktplaats.”  “Misschien wel leuk voor je om te weten dat ik volgende maand weer wat voor jouw treintjes opzij kan zetten: de energieleverancier heeft weer een jaarafrekening gemaild”. “Mooi, om hoeveel gaat het?” “ 150 euro”. Met een lach op zijn gezicht geeft Kees zijn vrouw een kus en vertrekt naar zijn werk. Toch wel fijn dat we de termijnbedragen van stroom  en gas niet al te laag hebben gezet. En dat we bewust met gas en stroom omgaan. “Goedzo”  zegt Ella hardop. En ze geeft zichzelf en haar gezin hiermee een compliment.
Lees volgende week verder.

Ella’s huishouden

by

“Kind, wat is alles toch duur geworden hè?  Dat heeft vast ook met de BTW-verhoging te maken.”. Ella’s moeder zucht eens diep. “Ik kom steeds geld tekort eind van de maand. Ik heb dan geen huishoudgeld meer voor de laatste week . Ik eet dan maar weer pannenkoeken”.  “Eet je dan maar weer pannenkoeken? Hoe vaak doe je dat dan, ma?” vraagt Ella bezorgd. “Oh, eh…., soms drie keer in de laatste week. Of rijstepap met stroop. Dat deed mijn moeder vroeger al, jouw oma. Of ik maak wentelteefjes. Wel erg lekker hoor”.  “Maar echt gezond is dat niet ma, het kan wel lekker zijn, maar je hebt ook groenten en eiwitten nodig”.  Ella loopt met de koffiemok  mee naar de keuken waar moeder  nog een kopje koffie in wil schenken. Ze gaan vervolgens de tuin in om daar in het vroege voorjaarszonnetje te genieten van de koffie.
“Misschien kan ik je een idee van de hand doen?” Ella lacht erbij om te peilen hoe haar moeder reageert. Soms wordt ze een beetje boos als Ella haar weer tips wil geven. Alsof ze het zelf allemaal  niet meer kan. Maar vandaag reageert moeder soepel. “Nou, geef jij mij maar eens een tip. Ik wil weleens weten hoe ik de boodschappen kan betalen”.  Ella pint samen met moeder één keer per maand geld  voor de boodschappen. Moeder pint niet zo graag, omdat ze de pincode nogal eens vergeet.  “Als we nou eens elke week geld opnemen voor de boodschappen, in plaats van één keer per maand? Dan weet je elke week hoeveel je nog hebt voor de boodschappen. Of… wat je ook kan doen…. Het maandgeld in vieren delen zodat je per week een bedrag hebt. En aan de volgende weken mag je dan nog niet komen. Je kunt ook potjes maken, voor elke week één”.  “Je bedoelt dat ik dan beter inzicht heb in wat ik nog kan kopen?”. Moeder zit er duidelijk even over na te denken  hoe dat zou zijn.  Dan roept ze enthousiast: “Ja, dat ga ik proberen! Heb jij nog lege potjes?” En om dat laatste moeten ze beiden erg lachen.
Lees volgende week verder.

Ella’s huishouden

by

“Dat is gewoon niet eerlijk. Ik had er zo’n goed gevoel bij”. Teleurgesteld uit Ella haar frustratie over de marktplaatsreactie. Ze heeft een bod gehad van een potentiële koper van haar hardhouten tuintafel met rotan stoelen .Geheel onverwachts heeft de koper het toch laten afweten. Ella heeft de set op marktplaats gezet omdat  ze een modernere tafel wil. Een strakker model van lichtgrijze kunststof. Ze wil wel eens wat anders, iets meer van deze tijd. Ze heeft mooie kuipstoeltjes gezien die er goed bij passen. Ook gemakkelijker in het onderhoud. Kees reageert nonchalant. “Ach joh, geduld hebben. Er komt vanzelf wel een andere koper. Misschien moet je de prijs nog wat laten zakken”.  “Nog verder?”. Ella zucht. Ze weet dat kees gelijk heeft. Als ze zelf in een kringloopwinkel rondkijkt wil ze ook niet veel betalen voor iets wat tweedehands is. Maar ja, de tuin-set is nog best wel goed en mooi. “Ik wacht nog tot het weekend en daarna laat ik de prijs zakken”. Toch wel handig, dat je zo je spullen kunt verkopen. Het brengt nog wat op ook, waardoor de nieuwe tuin-set weer wat voordeliger wordt. En je bent je spullen op een mooie manier kwijt. Zo heeft een ander er ook nog plezier van. Ze denkt aan de jonge moeder die haar wieg vorige maand heeft gekocht. Hij is niet meer nodig en het scheelt veel ruimte op zolder. De zwangere vrouw was er zo ontzettend blij mee, ze was alleenstaand en had weinig inkomen. ”Ach wat, kan mij het ook schelen. Ik verlaag de prijs nu!”. Ze logt in op de marktplaats site en wijzigt de prijs. Zo, laat de bezoekers van de site nu maar reageren.

Lees volgende week verder.

Ella’s huishouden

by

“Ja Ella, ik ben er best wel blij mee. Ook al is het even wennen”. “Nou ma, dat is fijn. Zo zie je maar weer, je kunt meer dan je denkt”.  “Volgende week is Riet jarig, ik ga dan op de middag er naar toe met de bus. Het is tien minuten lopen van de bushalte naar haar huis, dus dat valt mee”.
Ella’s moeder heeft een paar jaar geleden de auto weg gedaan. Het was al een oudje en de onkosten werden te hoog. Iedere APK had ze weer stress  over de rekening van de garage. En eigenlijk reed ze niet meer zo veel. Kleine stukjes, binnen de bebouwde kom. Op snelwegen kwam ze niet meer, dat was haar te druk. Toen pa nog leefde reed hij altijd….  Het bespaart haar veel geld aan belasting, verzekering, benzine… en natuurlijk de garage.
“Dus eigenlijk geef je aan dat het je wel bevalt, zo’n OV-chipkaart”. “Ja, ik vind het alleen wel erg jammer dat je nauwelijks sociaal contact heb met de medereizigers. Ook al komt er iemand naast je zitten, ze zeggen niet eens gedag. Ze luisteren naar hun koptelefoon en kijken op het schermpje van hun telefoon. Vroeger was dat wel anders…”.
“Nou mam, dan zullen we de  anonieme kaart maar eens gaan vervangen door een persoonlijke  chipkaart. Dat is namelijk voordeliger omdat je 65+ bent. Dan krijg je leeftijdskorting. Ook hier moeten we eenmalig € 7,50 voor betalen en een goede foto hebben.”  En wat gebeurt er dan met mijn saldo van de anonieme kaart? Ben ik dat kwijt?” “Nee hoor, die kan je terug vragen. Laten we er maar even voor gaan zitten”.
Ella doet de thee in en samen gaan ze aan de eettafel zitten bij de laptop van Ella. Ella maakt een profiel aan voor haar moeder en zo regelen ze samen de nieuwe aanvraag online.
Weer een stapje in de goede richting om geld te besparen.
Lees volgende week verder.

 

Ella’s huishouden

by

“Hammie, Hammie….!” Fleur roept nog eens en haar stem wordt steeds bezorgder. Ella komt de trap af en kijkt naar haar dochter die op de grond gebukt zit en onder de meubels kijkt. “Kom maar, ik heb wat lekkers voor je”.  “Is Hammie er vandoor?” zeg ik met een glimlach. “Zal ik helpen zoeken?”. Ik weet uit ervaring uit mijn jeugd dat de beestjes graag warme plekjes opzoeken. Vroeger zat er eens een hamster achter de koelkast verstopt. We hadden toen nog niet een ingebouwde koelkast zoals nu. Het was een heel gedoe het beestje er vandaan te krijgen, totdat mijn vader de koelkast  naar voren schoof en we hem konden pakken. Mijn moeder maakte gretig gebruik van de mogelijkheid erachter schoon te maken. “Heb je al achter de tv gekeken?”  Fleur staat op en loopt naar de kast waarin de tv en de mediabox staan. “Aaaah…. Daar ben je! Jaaaa, kom maar Hammie!”. Ze pakt het diertje dat schichtig heen en weer springt en zich vervolgens nestelt in de handen van Fleur. Grappig om te zien hoe haar toch al grote dochter zo innig met het diertje kan omgaan. Hammie is helemaal vertrouwd met haar, zit graag op haar schouder. Ze verzorgt de hamster goed.  Dat was wel een voorwaarde van ons, toen ze een huisdiertje voor haar verjaardag vroeg. Zelf verzorgen en het kooitje schoon houden. Ik moet toegeven: ze houdt zich er keurig aan. Ze draagt zelfs een steentje bij aan de verzorgingskosten: een euro minder zakgeld per week voor Hammie. Ze heeft het er graag voor over. We vinden het belangrijk dat ze inziet dat het geld kost om een levend vriendje te hebben en dat je er wat voor over moet hebben.
“Dankjewel mam, ik was echt bezorgd toen ze ontsnapte”.  Tot mijn verrassing kreeg ik een dikke kus van mijn dochter. Het leven is mooi.  Ik tel mijn zegeningen alweer ma. J
Lees volgende week verder.

Ella’s huishouden

by

“Ga je weer fijn spelen bij oma? Lief zijn hè voor oma. Mama gaat naar het werk”. Ella geeft Thijs een dikke kus  en Thijs beantwoordt die met een echte knuffel. “Wat gaan jullie doen vandaag, ma?” “Gewoon. We zien wel hoe de dag verloopt… Hoe zo dan, is dat niet goed?”  “Oh jawel, maar je had toch wat kunnen bedenken? Naar de speeltuin, of de dierentuin… Nou, ik ga ma. Tot vanmiddag maar weer”. “Kom maar Thijs, gaan we zwaaien naar mama”.  Oma pakt Thijs op en samen gaan ze voor het raam staan om te zwaaien als mama weg rijdt in de auto. Wat een onzin, denkt oma. Ik plan gewoon niks. Waarom moeten die jonge mensen toch altijd wat verzinnen om te doen. Het komt vanzelf wel. En de dierentuin, nou, dat kan ik echt niet betalen. De kinderboerderij zou een betere optie zijn.
Oma past één dag per twee weken op Thijs, als Ella werkt. Ze geniet er van, hoewel ze soms best wel moe wordt. Maar ach, Thijs is gek op haar en zij op Thijs. Ze maken het altijd weer gezellig. Thijs kan steeds beter zelf spelen bij oma. Als hij haar hand pakt en oma wil meenemen naar “zijn” speelgoed, geeft oma niet altijd zijn zin. Zo leert hij ook zelf te spelen. Oma gaat dan de was opvouwen of zo. Hij begint er al aan te wennen dat oma niet altijd direct aandacht geeft, wat papa en mama meestal wel doen. Ze voeden tegenwoordig echt anders op van vroeger. Het is ook zo’n andere tijd. Oma gaat zitten en geniet van haar kleinzoon, die op het speelkleed zit en met autootjes over de straten rijdt. Grappig, die geluidjes die hij erbij maakt.
Straks gaan ze weer samen genieten van een kopje koffie, een glaasje drinken en een koekje erbij. Ook dat weet Thijs al, zodra oma koffie zet, loopt Thijs naar de kast waar de koekjes staan. Het is een heerlijk moment samen. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld en duur  te zijn. Simpel is soms heel erg fijn.
Lees volgende week verder.

Ella’s huishouden

by

“Nou, gelukkig hoeven we niet te betalen, maar ontvangen we geld terug”. Tevreden kijkt Kees z’n vrouw aan. “Daar moet op gedronken worden” . “Ach, jij altijd met je glaasje… ’t is maar goed dat we dat niet altijd doen als je zoiets zegt, want dat zou  ons veel te veel geld kosten. Maar wat fijn dat we dit hebben gedaan. We weten weer waar we aan toe zijn. Vrijdag kijken we nog één keer alles na en dan versturen we hem”. Ella is blij dat de belastingaangifte weer is ingevuld. Omdat ze een hypotheek hebben, kunnen ze gebruik maken van de renteaftrek. In de eerste jaren van hun huwelijk deden ze dat ook al, maar toen gebruikten ze de mogelijkheid van de vòòr-aftrek. Iedere maand kregen ze alvast een stukje terug van de belastingdienst waardoor de woonlasten lager werden. Sinds een paar jaar doen ze dat niet meer. Ella werkt wat meer uren in haar part time baan waardoor ze de vooraftrek niet meer  nodig vonden. Zo krijgen ze bij de belastingaangifte geld terug in plaats van dat ze moeten betalen. In het verleden kwam dat soms wel voor. Bah, dat was altijd een nare verrassing ( wat eigenlijk geen verrassing was, maar ja…). Op deze manier sparen ze als het ware hun hypotheekrenteaftrek tot een mooi bedrag.  “Ik zal dan ook even kijken naar de kinderopvangtoeslag. Of we de inkomsten moeten aanpassen. Het zou jammer zijn als we daar wat van terug moeten betalen”.  Als je meer inkomsten ontvangt en vergeet dat door te geven aan de belastingdienst, dan loop je de kans teveel kinderopvangtoeslag te ontvangen. Deze zul je dan later weer terug moeten betalen. “Weet je nog, dat José dat vorig jaar had? Daar was ze niet echt blij mee”.  “Gelukkig heb ik een vrouw die alles onder controle houdt”. Kees geeft Ella een kus met een lach. Ella voelt zich gelukkig, dat ze het financieel zo goed kunnen redden samen. Ze zal binnenkort ook bij haar moeder langs gaan, om te helpen met de huurtoeslag. Fijn dat ze haar kan helpen en dat moeder het ook accepteert van haar. Haar vader was daar te trots voor…  Ella zucht. “Het is goed zo”.

Lees volgende week verder.

 

Ella’s huishouden

by

“Nooit geweten dat het zo druk is op zo’n avond”. Ella wurmt zich tussen de mensen door en verontschuldigt zich tegenover een sympathieke jonge vrouw. “Oh, nog niet eerder deze ervaring gehad?” Ze lacht breed en vraagt Ella welke leeftijd ze zoekt. “Twee jaar”.  “jongetje of meisje?”. “Jongetje” zegt Ella verbaasd. “Dat zaaltje daar is voor de kleintjes, naast  de baby-afdeling. Succes!”. En weg is ze. Ella loopt er naar toe en op lange tafels liggen keurig gesorteerd op maat  de meest schattige kleertjes. Meisjeskleding gescheiden van de jongenskleding. Op alle kleding zijn netjes prijsstickertjes geplakt met hele lage prijsjes. Eindelijk kan ze er wat beter bij. Wat een schattig shirtje en ach, een leuk broekje die erbij past. Oh, en een lief jasje… Ze kijkt haar ogen uit. Ook van verbazing over de hoeveelheid van kleding die sommige mensen op de arm hebben. Met zorg bekijkt Ella de kleertjes en ze vindt het zo wel even genoeg: een jasje, een skibroek (lekker voor buiten), een broekje en twee shirtjes. Nu naar de kassa. “Zo, dat is een lange rij!”  “Ja, even geduld moet je wel hebben. Maar het is het waard hoor. Ik kom hier vaker”.  Aan het eind van de lange rij staan twee tafels met twee vrijwilligers per tafel. De één noemt de bedragen op en de ander telt ze op. Zo wordt er afgerekend.  Als Ella aan de beurt is (een kwartier later) hoeft ze maar 12 euro af te rekenen. Nou, dat is niet duur. Toch best wel leuk zo’n tweedehands kledingbeurs. Ella twijfelde om te gaan, maar heeft er geen spijt van.

Thuisgekomen laat ze trots de aanwinst zien aan Kees. Zo, nu eerst even meedraaien met de was. Ze moet even wennen aan het idee van tweedehands kleding.  Voor haar gevoel wil ze de kleding extra schoon hebben. De stopt de kleertjes bij de andere was in de machine en sluit de deur. Gelukkig is vanmorgen de reparateur geweest. Dat komt mooi uit. Ze start het programma…. De machine weigert. Nog eens proberen. En weer geen succes. Ella wordt boos. “Kees…. Je zei dat-ie gerepareerd was. Hebben we daar 60 euro voor betaald?”  “Kees!!”

Lees volgende week verder.