“Dus je gaat niet meer over ons schrijven, Tineke?” Ella en haar moeder zitten verbouwereerd op de bank en kijken bezorgd. “Nee, ik vrees dat ik mijn energie hard nodig heb voor mezelf. Zo’n behandeling met chemo therapie schijnt behoorlijk zwaar te zijn”. Ja, dat begrijpen ze wel. Ze vinden het alleen best wel jammer, temeer omdat de mensen er best wel wat aan hebben en herkenning zien in sommige situaties. Maar oh, wat snappen ze dat ik er even mee wil stoppen. Ik zeg niet dat ik het niet meer op pak, maar voorlopig even niet. Eerst maar mijn behandeling tegen borstkanker aanpakken. Ik wil er voor gaan, helemaal. De afgelopen twee weken waren heftig en ik zit midden in de molen van onderzoeken en consulten met specialisten. Ze willen allemaal het beste voor me en doen er alles aan om mij te helpen. Bijzonder, dat ieder zo voor mij klaar staat. Ik, gewoon een vrouw, moeder en oma, die nog een part time baan heeft en een hobby “gezond met geld”.  “Wil je als laatste nog wat meegeven aan je trouwe lezers van je blog?” vraagt Ella me. Ja, dat wil ik zeker. Lieve dames, kijk naar je borsten, na elke douche beurt weer. Weet hoe ze er uit zien zodat je iedere verandering kunt ontdekken. Ik zag bij mij wat veranderen en na een week of zes ging ik naar de huisarts. Ik kwam in de molen terecht en ja, ik heb borstkanker. En dat terwijl het bevolkingsonderzoek een half jaar geleden niets aangaf. Zo kan het gaan. Ik ga de strijd aan en zal behandeld worden, hopelijk met genezing. Het wordt een zwaar jaar, maar ik weet dat heel veel vrouwen (en wellicht ook mannen) deze diagnose krijgen, telkens weer. Wees alert en geef om jezelf. Indien nodig, grijp in! En Ella en je gezin, bedankt voor jullie bijdrage. Het was fijn om te doen. Wie weet tot ziens.

Reacties

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *